Вақте дили мо азон мо буд

وقتی دل ما ازان ما بود

Вондри дили ёри мо вафо буд

واندر دل یار ما وفا بود

Бегона чунон шуд он дил аз ман

بیگانه چنان شد آن دل از من

Гӯйии ту ки солҳо ҷудо буд

گویی تو که سالها جدا بود

Сад шукр ки ҳам ба кӯй ӯ монад

صد شکر که هم به کوی او ماند

Он дил ки зи ман ҳазор ҷо буд

آن دل که ز من هزار جا بود

Дид онкии хумори чашми масташ

دید آنکه خمار چشم مستش

Хумор шуд , ар чаҳ порсо буд

خمار شد، ار چه پارسا بود

Дай дид маро ва зистам , лек

دی دید مرا و زیستم، لیک

То дид ки гирди он бало буд

تا دید که گرد آن بلا بود

Ҳар мӯри хаташи марои фурӯи барад

هر مور خطش مرا فرو برد

Он мӯрчаи гӯйии аждаҳо буд

آن مورچه گویی اژدها بود

Хусрав ки дарав гумаст , гӯйӣ

خسرو که درو گم است، گویی

Афсона ӯст , буду нобӯд

افسانه اوست، بود و نابود