Гар ма чу ту бо ҷамол бошад

گر مه چو تو با جمال باشد

Хуршед кам аз ҳилол бошад

خورشید کم از هلال باشد

Бар рӯй замини назири рӯят

بر روی زمین نظیر رویت

Дар оинаи ҳам хаёл бошад

در آینه هم خیال باشد

Моро ки ба диданат ҳалокем

ما را که به دیدنت هلاکیم

Нодидан ту чаҳ ҳол бошад ?

نادیدن تو چه حال باشد؟

Дар аҳди ту , вонгаҳеи сабурӣ

در عهد تو، وانگهی صبوری

эй дӯст , кро маҷол бошад

ای دوست، کرا مجال باشد

намехоҳам сайри байнами он рух

می خواهم سیر بینم آن رخ

Гар дастурии з хол бошад

گر دستوری ز خال باشد

намекун ситаму ҷафо ки хӯбӣ

می کن ستم و جفا که خوبی

Гар лутф кунӣ вабол бошад

گر لطف کنی وبال باشد

Бинмоӣ ба гоҳи куштанам рӯй

بنمای به گاه کشتنم روی

То хӯни миннат ҳалол бошад

تا خون منت حلال باشد

Кӯтаҳ умраст ошиқ , ар чаҳ

کوته عمر است عاشق، ار چه

Рӯзяши ҳазор сол бошад

روزیش هزار سال باشد

То кӣ сухани вафо , раҳо кун

تا کی سخن وفا، رها کن

Хӯбӣу вафо маҳол бошад

خوبی و وفا محال باشد

Бӯсии сети тамаъи дили раҳе ро

بوسی ست طمع دل رهی را

Андозаи ин савол бошад

اندازه این سؤال باشد

Бишинав зи карами ҳадиси хусрав

بشنو ز کرم حدیث خسرو

Ҳар чанд туро малол бошад

هر چند ترا ملال باشد