Овардаам шафиъи дили зори хеш ро

آورده ام شفیع دل زار خویش را

Пандӣ бидиҳ ду наргиси хунхори хеш ро

پندی بده دو نرگس خونخوار خویش را

эй дӯстӣ ки ҳаст хароши дилами зи ту

ای دوستی که هست خراش دلم ز تو

Марҳам наме диҳии дили аФгори хеш ро

مرهم نمی دهی دل افگار خویش را

Мардум ки нозукӣу гронбор май шӯй

مردم که نازکی و گرانبار می شوی

Ҷонам ки бар ту май Фгнди бори хеш ро

جانم که بر تو می فگند بار خویش را

Аз рашки чашм хеш набинам рухи ту ман

از رشک چشم خویش نبینم رخ تو من

Ту ҳам мубин дар оинаи рухсори хеш ро

تو هم مبین در آینه رخسار خویش را

Озоди бандае ки ба поят фитоду мард

آزاد بنده ای که به پایت فتاد و مرد

Ва озод кард ҷони гирифтори хеш ро

و آزاد کرد جان گرفتار خویش را

Бинмоӣ қади хеш ки аз баҳр диданат

بنمای قد خویش که از بهر دیدنت

Сар бар кунем бахти нигунсори хеш ро

سر بر کنیم بخت نگونسار خویش را

Сарҳо басӣ задӣ сари ман ҳам зан аз туфайл

سرها بسی زدی سر من هم زن از طفیل

Аз сари ривоҷи даҳ равиши кори хеш ро

از سر رواج ده روش کار خویش را

Дашномӣ аз забон туам мекунад ҳавас

دشنامی از زبان توام می کند هوس

Таъзим кун ба ин қадре ёри хеш ро

تعظیم کن به این قدری یار خویش را

Чун хусрав аз ду дида хӯрд хӯн , сазад , агар

چون خسرو از دو دیده خورد خون، سزد، اگر

Созад намаки ду чашми ҷигари хори хеш ро

سازد نمک دو چشم جگر خوار خویش را