Дар раҳ бимонад ин чашмтар , кони шӯхи меҳмон кӣ расад

در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد

Лаби ташнаро хӯн дар ҷигар , то оби ҳайвон кӣ расад

لب تشنه را خون در جگر، تا آب حیوان کی رسد

Шабҳо ки ман хор ва забун бошам зи ҳиҷрон бе сукӯн

شبها که من خوار و زبون باشم ز هجران بی سکون

Ғалтони миёни хоку хӯн то шаб ба поён кӣ расад

غلتان میان خاک و خون تا شب به پایان کی رسد

Шаби мӯнисами Зуҳраи сету маи венаи рӯз танҳоӣ расед

شب مونسم زهره ست و مه وین روز تنهایی رسید

Рӯзами ду дидаи сӯии раҳи монда ки ҷонон кӣ расад

روزم دو دیده سوی ره مانده که جانان کی رسد

Чанд , эй сабо , бар рӯй ӯ гӯйии гули хушбӯии ман

چند، ای صبا، بر روی او گویی گل خوشبوی من

Ин гӯ ки дар паҳлавии ман сарви хиромон кӣ расад

این گو که در پهلوی من سرو خرامان کی رسد

зи андӯҳу ғами бечораи ман мондаи асиру мумтаҳан

ز اندوه و غم بیچاره من مانده اسیر و ممتحن

Ин дасти теғ ва он кафан то аз ту фармон кӣ расад

این دست تیغ و آن کفن تا از تو فرمان کی رسد

Ҳон , эй хаёли фитнаи ҷӯ , ҷонами баромади зи орзӯ

هان، ای خیال فتنه جو، جانم برآمد ز آرزو

Кофар дило , охир бигӯ , кони номусулмон кӣ расад

کافر دلا، آخر بگو، کان نامسلمان کی رسد

Печон чу ҷаъдам аз ҷафо , лоғар чу мӯем аз ъно

پیچان چو جعدم از جفا، لاغر چو مویم از عنا

Дарҳам чу зулфам аз сабои кони мӯи парешон кӣ расад

درهم چو زلفم از صبا کان مو پریشان کی رسد

Барадии дили ҳиялати гарм то бахше аз лаби шукрам

بردی دل حیلت گرم تا بخشی از لب شکرم

Ин рафт борӣ аз серум то худ ҳанузам он кӣ расад

این رفت باری از سرم تا خود هنوزم آن کی رسد

Сар бар сар шамшер шуд , ҷону дил аз тан сайр шуд

سر بر سر شمشیر شد، جان و دل از تن سیر شد

Рафтанди ёрон , дайр шуд , хусрави бадишон кӣ расад

رفتند یاران، دیر شد، خسرو بدیشان کی رسد