Деринаи дардии доштам , бозами ҳамон оғоз шуд

دیرینه دردی داشتم، بازم همان آغاز شد

Буд осмон бар хӯни ман , бо ӯ ғамат анбоз шуд

بود آسمان بر خون من، با او غمت انباز شد

Дӯш омад он шамъ батон , ман худ зи ғайрати сӯхтам

دوش آمد آن شمع بتان، من خود ز غیرت سوختم

Каз баҳри мурдани гирд ӯ парвонаро парвоз шуд

کز بهر مردن گرد او پروانه را پرواز شد

Аз баъд умрӣ дидамаш , гуфтам бигӯям ҳоли худ

از بعد عمری دیدمش، گفتم بگویم حال خود

Аз бахт бе иқболи ман чашмаш ба хоб ноз шуд

از بخت بی اقبال من چشمش به خواب ناز شد

Зулфаш дилам дуздед ва зад аз буии зулфаши буии хӯн

زلفش دلم دزدید و زد از بوی زلفش بوی خون

Ман чун кунам пинҳон ки худ ҳам дузд ва ҳам ғаммоз шуд

من چون کنم پنهان که خود هم دزد و هم غماز شد

Дай ханда зад бар захми ман , ман худ зи шодӣ гум шуд

دی خنده زد بر زخم من، من خود ز شادی گم شد

Гӯйӣ ки бар аҳли гунаҳи дарҳои раҳмат боз шуд

گویی که بر اهل گنه درهای رحمت باز شد

намерафт ҷон аз диданаш , ӯ дид ва гуфт , эй биўФо

می رفت جان از دیدنش، او دید و گفت، ای بیوفا

Ман ҳозир ва ту май рӯй , шарманда дар тан боз шуд

من حاضر و تو می روی، شرمنده در تن باز شد

Чун ҷони зи тираш хаста шуд , гуфтам ки шуд ҷон дигар

چون جان ز تیرش خسته شد، گفتم که شد جان دگر

Карданд ишорати сӯй ӯ кони тарк тирандоз шуд

کردند اشارت سوی او کان ترک تیرانداز شد

Шаб мурда будам , посбонгар зу нагуфтам қисса Эй

شب مرده بودم، پاسبان گر زو نگفتم قصه ای

эй посбон , фарёди раси комшби ҳамон оғоз шуд

ای پاسبان، فریاد رس کامشب همان آغاز شد

Гуҳ гуҳ шунидӣ нолаам , хусрав , намонад он нолаи ҳам

گه گه شنیدی ناله ام، خسرو، نماند آن ناله هم

Май сӯзаму инаши сазо , авдӣ ки беовоз шуд

می سوزم و اینش سزا، عودی که بی آواز شد