Моро чаҳ ҷон бошад ки ту бар мо фишонӣ нози худ

ما را چه جان باشد که تو بر ما فشانی ناز خود

Бар шери мардон тез кун чашм шикор андоз худ

بر شیر مردان تیز کن چشم شکار انداز خود

Сад ҷонаст нархи нози ту аз баҳри ҷони сӯхта

صد جانست نرخ ناز تو از بهر جان سوخته

Бар чун манӣ зойеъ макун бишнос қадари нози худ

بر چون منی ضایع مکن بشناس قدر ناز خود

Ҷони бохатм дар кӯии ту ранҷа шудӣ , чаҳ кам шавад ?

جان باختم در کوی تو رنجه شدی، چه کم شود؟

Гар тоқати ореи бозӣе аз ошиқи ҷонбози худ

گر طاقت آری بازییی از عاشق جانباز خود

Ҳар гоҳ гоҳе аз дилам хоҳам барорам нола Эй

هر گاه گاهی از دلم خواهم برآرم ناله ای

Гуҳи худ ба ҳайрат гум шавам , гуҳ гум кунам овози худ

گه خود به حیرت گم شوم، گه گم کنم آواز خود

Баста намегардад шабии чашмам ба ҷузи хӯни ҷигар

بسته نمی گردد شبی چشمم به جز خون جگر

Бастаи чунин байнами магари шабҳо ду чашми бози худ

بسته چنین بینم مگر شبها دو چشم باز خود

Дардасти андари ҷони ман , кас чун манӣ бовар кунад ?

دردست اندر جان من، کس چون منی باور کند؟

Чун кас надорад дарди ман , пеш ки гӯям рози худ ?

چون کس ندارد درد من، پیش که گویم راز خود؟

Худ кишти хусрави хешро кофтади туро бар ваии назар

خود کشت خسرو خویش را کافتد ترا بر وی نظر

Беҳуда тӯҳмат менаҳй бар ғамзаи ғаммози худ

بیهوده تهمت می نهی بر غمزه غماز خود