Ором ҷон меравад , дилро сабурӣ чун буд

آرام جانم می رود، دل را صبوری چون بود

Он каси шиносади ҳоли ман кӯи ҳам чу ман дар хӯн буд

آن کس شناسد حال من کو هم چو من در خون بود

Барбаст чун ҷавзои камар , омад ба ҷавзо зон қамар

بربست چون جوزا کمر، آمد به جوزا زان قمر

Яъне ки ин азми сафар бар толеъи маймун буд

یعنی که این عزم سفر بر طالع میمون بود

Гӯйанд ҳоли худ , бигӯ пешаши магари тобади Аннан

گویند حال خود، بگو پیشش مگر تابد عنان

Ин бо касе гуфтани тавон кӯ аз дилами берун буд

این با کسی گفتن توان کو از دلم بیرون بود

Ин дар ки аз чашми аФгнми бигусасти ҷайби доманам

این در که از چشم افگنم بگسست جیب دامنم

Чун ресмонӣ шуд танам кандар дар макнун буд

چون ریسمانی شد تنم کاندر در مکنون بود

Лайлӣу мӯӣ ӯ бар ӯ , он кас ки дидаш мӯ ба мӯ

لیلی و موی او بر او، آن کس که دیدش مو به مو

Донад ки занҷир аз чаҳ рӯ бар гардани маҷнӯн буд ?

داند که زنجیر از چه رو بر گردن مجنون بود؟

Ҷаъд ва хаташ ҷӯям ҳамеи зини тори мӯӣ чун хамӣ

جعد و خطش جویم همی زین تار موی چون خمی

Худ ошиқонро дар дамии савдои гӯногӯн буд

خود عاشقان را در دمی سودای گوناگون بود

Ранҷами мабодо бар танӣ , чун ман мабодои душманӣ

رنجم مبادا بر تنی، چون من مبادا دشمنی

Ман донам ва ҳамчун манӣ кондўаҳи ҳиҷрон чун буд

من دانم و همچون منی کاندوه هجران چون بود

Ваа кони парӣ вааш ногаҳон , зини дида тар шуд ниҳон

وه کان پری وش ناگهان، زین دیدهٔ تر شد نهان

Аз хусрав омӯзад фиғон , Фарҳод , агар акнӯн буд

از خسرو آموزد فغان، فرهاد، اگر اکنون بود