Ҳар ки чу ту ба некуии офати ақлу ҷон буд

هر که چو تو به نیکویی آفت عقل و جان بود

Хӯни ҳазор бе гунаҳи резаду ҷои он буд

خون هزار بی گنه ریزد و جای آن بود

Монад забон ва дил бишуд аз ғами ту маро ва худ

ماند زبان و دل بشد از غم تو مرا و خود

Ошиқи хаста то буд бедил ва безабон буд

عاشق خسته تا بود بیدل و بی زبان بود

Ту ба камӣни онкии ман кушта шавам ба кӯии ту

تو به کمین آنکه من کشته شوم به کوی تو

Ман ба дуои онкӣ то умри ту ҷовдон буд

من به دعای آنکه تا عمر تو جاودان بود

Ту ба итоби ҳозирӣ , чун ба миннат назар фитад

تو به عتاب حاضری، چون به منت نظر فتد

Ман ба қисоси розӣам ,гар зи туами амон буд

من به قصاص راضیم، گر ز توام امان بود

Ман зи итоби чашми ту бад накунам ки дар ҷаҳон

من ز عتاب چشم تو بد نکنم که در جهان

Тундӣу хашму бдхўиии одати некӯон буд

تندی و خشم و بدخویی عادت نیکوان بود

Дар сару кори ошиқӣ , ҳар ки набохт хону мон

در سر و کار عاشقی، هر که نباخت خان و مان

Ошиқ дӯст нест ӯ , ошиқи хону мон буд

عاشق دوست نیست او، عاشق خان و مان بود

Давлат агар намекунад сӯии ман гадои гузар

دولت اگر نمی کند سوی من گدا گذر

Ту гузарӣ кун ин тарафи давлати ман ҳамон буд

تو گذری کن این طرف دولت من همان بود

Чун ту ба боғ бигузарӣ гул нарасад ба буии ту

چون تو به باغ بگذری گل نرسد به بوی تو

Лек расад ба қоматат , сарв агар равон буд

لیک رسد به قامتت، سرو اگر روان بود

Зулфи гузашт бар лабат тира шудӣ ба рӯй ман

زلف گذشت بر لبت تیره شدی به روی من

Бӯса касе агар занад , сӯии миннати гумон буд

بوسه کسی اگر زند، سوی منت گمان بود

Хусрави хастаро чу ҷон дар сару кор ишқ шуд

خسرو خسته را چو جان در سر و کار عشق شد

Бӯса музоиқа макун , тоаш ба ҷои ҷон буд

بوسه مضایقه مکن، تاش به جای جان بود