Ба чаҳ кор оядам он дил ки на дар кор ту ояд ?

به چه کار آیدم آن دل که نه در کار تو آید؟

Гул дар он дидаи ҳазорон ки на бар хор ту ояд

گِل در آن دیده هزاران که نه بر خار تو آید

Ончӣ ман дидам аз он ғамза бе меҳри ту , ёрб

آنچه من دیدم از آن غمزهٔ بی‌مهر تو، یارب

Пеши он наргиси хўнризи ҷигари хор ту ояд

پیش آن نرگس خونریز جگرخوار تو آید

Кишти бемории шбҳоми сазои ин буд он ро

کشت بیماری شبهام، سزا این بُوَد آن را

Ки басони ман бдрўзи гирифтор ту ояд

که به‌سانِ منِ بدروز گرفتار تو آید

Гиряҳо дар таҳи девори ту резам ки гар уфтад

گریه‌ها در ته دیوار تو ریزم که گر افتد

Бар ман уфтад на ки ғайриӣ таҳи девор ту ояд

بر من افتد نه که غیری ته دیوار تو آید

Миннати санги занон бар сар ва бар дидаи ошиқ

منت سنگ زنان بر سر و بر دیده عاشق

Бо чунон кавкабагар бар сари бозор ту ояд

با چنان کوکبه گر بر سر بازار تو آید

Ҷон ки бигурехт ба талхии фироқи ту маронаш

جان که بگریخت به تلخی فراق تو مرانش

Ки ба дар юзаи лабҳои шукри бор ту ояд

که به در یوزه لبهای شکر بار تو آید

Нест афсӯсӣ , агар чарх бисӯзад ҳамаи дилҳо

نیست افسوسی، اگر چرخ بسوزد همه دلها

Сар ба сар сӯхтааст ончӣ на дар кор ту ояд

سر به سر سوخته است آنچه نه در کار تو آید

Нест ғам ,гар ба шиканҷа равадам ҷон ба ҷузи онам

نیست غم، گر به شکنجه رودم جان به جز آنم

Кини маломат ба сари турраи таррор ту ояд

کین ملامت به سر طره طرار تو آید

Ҷон харошаст суханҳои харошида хусрав

جان خراش است سخنهای خراشیده خسرو

Мо нахоҳем ки ин мурғ ба гулзор ту ояд

ما نخواهیم که این مرغ به گلزار تو آید