Бас буд инки сӯии худ роҳи диҳии насим ро

بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را

Чашм зад хасон макун оризи ҳамчуи сим ро

چشم زد خسان مکن عارض همچو سیم را

Моу насими субҳдами буии туу ҳалоки ҷон

ما و نسیم صبحدم بوی تو و هلاک جان

Нест умеди зистани сӯхтаи ҷҳим ро

نیست امید زیستن سوخته جحیم را

Ман ба ҳавои як сухан , ту ҳамаи талх бар забон

من به هوای یک سخن، تو همه تلخ بر زبان

Чанд намаки парокании ин ҷигари ду ним ро

چند نمک پراکنی این جگر دو نیم را

Ту чу биҳишт дар ниҳон , моу дилӣу сӯзишӣ

تو چو بهشت در نهان، ما و دلی و سوزشی

Дӯзахӣ аз куҷо хӯрд моидаи Наим ро

دوزخی از کجا خورد مائده نعیم را

Ман на ба худ шудам чунин шуҳраи кӯйҳо , вале

من نه به خود شدم چنین شهره کویها، ولی

Шуд рухи некӯони балои ақлу дили салим ро

شد رخ نیکوان بلا عقل و دل سلیم را

Шефтаи рух батон боз кӣ ояд аз сухан

شیفته رخ بتان باز کی آید از سخن

Маст ба гӯш кӣ кунад кун макун ҳаким ро

مست به گوش کی کند کن مکن حکیم را

Ишқ чу мардро баради мӯии кашон ба майкада

عشق چو مرد را برد موی کشان به میکده

Мӯӣ сифед нанигарад пери сияҳи гилӣм ро

موی سفید ننگرد پیر سیه گلیم را

Чун ба хами шароб дар ғарқа бимонад чун манӣ

چون به خم شراب در غرقه بماند چون منی

Ҳам зи шароби ғусли даҳ дрдкши қадим ро

هم ز شراب غسل ده دردکش قدیم را

Қиссаи хусрав аз дарунгар ба ғазали буруни дамад

قصه خسرو از درون گر به غزل برون دمد

Дашнаи сина ҳо кунад замзамаи надим ро

دشنه سینه ها کند زمزمه ندیم را