эй хуши он вақте ки моро дил ба ҷои хеш буд

ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

Коми коми хеш буду рои рои хеш буд

کام کام خویش بود و رای رای خویش بود

Дар ҳавои некӯон май буд то аз даст рафт

در هوای نیکوان می بود تا از دست رفت

Чун кунад мискин , гирифтори ҳавои хеш буд

چون کند مسکین، گرفتار هوای خویش بود

Халқ гуяд тарки дил чун кардӣ , охир ҳар чаҳ буд

خلق گوید ترک دل چون کردی، آخر هر چه بود

Дидау дониста буду ошнои хеш буд

دیده و دانسته بود و آشنای خویش بود

Чун нигаҳдорам ки бехубон набӯдӣ як замон

چون نگهدارم که بی خوبان نبودی یک زمان

Ҳоши ллаҳи дили набӯдаи сет , ин балои хеш буд

حاش لله دل نبوده ست، این بلای خویش بود

Ман ба ғайбат бад нагӯям он ғариби рафта ро

من به غیبت بد نگویم آن غریب رفته را

Зонкагар бад буд вагар некӯ , барои хеш буд

زانکه گر بد بود و گر نیکو، برای خویش بود

Даии маро дар хӯн бидиду рухи бгрдонид ва рафт

دی مرا در خون بدید و رخ بگردانید و رفت

Ман чунин донам , пушаймон аз ?хитои хеш буд

من چنین دانم، پشیمان از خطای خویش بود

эй мусулмонон , ба ҷое кони писари ҳозир буд

ای مسلمانان، به جایی کان پسر حاضر بود

Кист бории дил ки битавонад ба ҷои хеш буд

کیست باری دل که بتواند به جای خویش بود

Ёри ман ар чаҳ бади ман бар забонаш май гузашт

یار من ار چه بد من بر زبانش می گذشت

Лек медонам дилаши сӯии гадои хеш буд

لیک می دانم دلش سوی گدای خویش بود

Аз куҷо маст омадӣ , эй ма , ки ғорат шуд намоз

از کجا مست آمدی، ای مه، که غارت شد نماز

Порсоеро ки машғӯли дуои хеш буд

پارسایی را که مشغول دعای خویش بود

Бандаи хусрави ҷони ширин дар сару кор ту кард

بنده خسرو جان شیرین در سر و کار تو کرد

Комдаҳи пеши балои мискин ба пои хеш буд

کامده پیش بلا مسکین به پای خویش بود