Шаб расед он шамъи кӯи умрии даруни сина буд

شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

Шуъла мезад ҳар чаҳ дар дили оташи дерина буд

شعله می زد هر چه در دل آتش دیرینه بود

Пеши он миҳроби абрӯи ҷони халқӣ дар дуо

پیش آن محراب ابرو جان خلقی در دعا

Ҳамчуи анбӯҳи гадо дар масҷиди одина буд

همچو انبوه گدا در مسجد آدینه بود

Ман надонам зори зорами ин чунин баҳр чаҳ кард ?

من ندانم زار زارم این چنین بهر چه کرد؟

Ваа гадоӣ ваа ки шоҳиро чаҳ хашму кӣна буд

وه گدایی وه که شاهی را چه خشم و کینه بود

Рашкам аз ойӣнаи кӯи нақши туро дар бар кашид

رشکم از آیینه کو نقش ترا در بر کشید

Зонка дар софии рахти ҳам нақши он ойӣна буд

زانکه در صافی رخت هم نقش آن آیینه بود

Сӯфии мо дай бутӣ диду прстидш , чунонк

صوفی ما دی بتی دید و پرستیدش، چنانک

Алснм шуд зикр ҳар мӯе ки дар пашмина буд

الصنم شد ذکر هر مویی که در پشمینه بود

Кард бар нӯки қалам , баси нусха аз хатат гирифт

کرد بر نوک قلم، بس نسخه از خطت گرفت

Сӯхтаи хӯнӣ ки хусравро даруни сина буд

سوخته خونی که خسرو را درون سینه بود