Дӯши буии гули маро аз ошноӣ ёд дод

دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

Ҷони гиребон пора карду хешро бар бод дод

جان گریبان پاره کرد و خویش را بر باد داد

Тарсам аз пардаи буруни уфтам чу гул , кин боди субҳ

ترسم از پرده برون افتم چو گل، کاین باد صبح

Зон гулистонҳо ки рӯзӣ бо ту будам ёд дод

زان گلستانها که روزی با تو بودم یاد داد

Ҷузи харобии номади андари ҷонам аз бунёди ишқ

جز خرابی نامد اندر جانم از بنیاد عشق

Гар чаҳ ҳар дами дидаи хӯни ту дарин бунёд дод

گر چه هر دم دیده خون تو درین بنیاد داد

Пеши азин абоад буд ин дил ки мастӣ дар расед

پیش ازین اباد بود این دل که مستی در رسید

Венаи салои суфиён дар хона обод дод

وین صلای صوفیان در خانه آباد داد

Машну , эй ҳоким , зи мо даъвии хӯн бар ёри хеш

مشنو، ای حاکم، ز ما دعوی خون بر یار خویش

Куштагони ъшқбозиро нишоед дод дод

کشتگان عشقبازی را نشاید داد داد

Чун навозади хубрӯ онгаҳ кашад , худ фитна буд

چون نوازد خوبرو آنگه کشد، خود فتنه بود

Соғари ширӣ ки ширин бар каф Фарҳод дод

ساغر شیری که شیرین بر کف فرهاد داد

Ман нишаста ҳар дам ва аз дидаи хӯн пеш уфтадам

من نشسته هر دم و از دیده خون پیش افتدم

Байни дил хӯн гашта хсрўоро чаҳ пеш афтод дод ?

بین دل خون گشته خسرو را چه پیش افتاد داد؟