Дар шаби ҳиҷрон ки рӯзии ҳеҷ душманро мабод

در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

намеравад умри азизам чун сари зулфат ба ёд

می رود عمر عزیزم چون سر زلفت به یاد

Меҳнати ҳиҷрону ранҷи роҳу ташвиши сафар

محنت هجران و رنج راه و تشویش سفر

Ин ҳамаи гӯйии насиби ҷон маҳҷӯрам фитод

این همه گویی نصیب جان مهجورم فتاد

Сайли хӯни дил ки аз ингуна ояд сӯии чашм

سیل خون دل که از اینگونه آید سوی چشم

Дам ба дам бар об хоҳад рафт мардуми зини савод

دم به دم بر آب خواهد رفت مردم زین سواد

То зи хати ҷом май фаҳм маъонӣ карда ам

تا ز خط جام می فهم معانی کرده ام

Ҳар чаҳ хондам пеши устод тариқат шуд зи ёд

هر چه خواندم پیش استاد طریقت شد ز یاد

Тарки чашмаши рехти хӯни мо ба шухӣ , вази лабаш

ترک چشمش ریخت خون ما به شوخی، وز لبش

Хўнбҳо ҷустем аз вай , хўнбҳо бар ҳам ниҳод

خونبها جستیم از وی، خونبها بر هم نهاد

Дар ғамат гар рафт хусрав аз ҷаҳон , умри ту бод

در غمت گر رفت خسرو از جهان، عمر تو باد

Лек хоҳад хости рӯзи маҳшар аз даст ту дод

لیک خواهد خواست روز محشر از دست تو داد