эй ки чун ҷони рафтае аз пеши мо , бози ои зуд

ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

Каз фироқати сӯхтам бар оташи дили ҳамчуи авд

کز فراقت سوختم بر آتش دل همچو عود

Пеш рӯй худ маро бинишон бар оташ чун сапанд

پیش روی خود مرا بنشان بر آتش چون سپند

То бисӯзам хештанро кӯрии чашми ҳасуд

تا بسوزم خویشتن را کوری چشم حسود

эй ки барадии обрӯии ман зи оҳ дил битарс

ای که بردی آبروی من ز آه دل بترس

Чун маро дар ҷон задӣ оташ , машав ғофил задуд

چون مرا در جان زدی آتش، مشو غافل زدود

Сӯрати ҷон бе ҳиҷоби он рӯз дидам зарраи вор

صورت جان بی حجاب آن روز دیدم ذره وار

КоФтоб рӯй ӯ аз равзани дил рӯ намӯд

کافتاب روی او از روزن دل رو نمود

Қиссаи мо бо ту аз Лайлӣу маҷнӯн дар гузашт

قصه ما با تو از لیلی و مجنون در گذشت

Хусраву ширин чаҳ бошад , Вомиқу узро чаҳ буд

خسرو و شیرین چه باشد، وامق و عذرا چه بود

Ошиқӣу риндӣу девонагӣ , дар шахси мо

عاشقی و رندی و دیوانگی، در شخص ما

Қисса ва афсона набӯд ростӣ бояд шунӯд

قصه و افسانه نبود راستی باید شنود

Ишқ азон болотараст оре ки хусравро ба зӯр

عشق ازان بالاتر است آری که خسرو را به زور

Гоҳи перии сари баради пеши ҷавонон дар суҷуд

گاه پیری سر برد پیش جوانان در سجود