Ҷон ки чун ту душманиро дӯстдорӣ ме кунад

جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

Душмани худро ба хӯни хеш ёрӣ ме кунад

دشمن خود را به خون خویش یاری می‌کند

Дил ки меҳмон хонд бар ҷонами балоу фитна ро

دل که مهمان خواند بر جانم بلا و فتنه را

Кордорони ғаматро ҳақ гузорӣ ме кунад

کارداران غمت را حق‌گزاری می‌کند

Як дил ободон напиндорам ки монад дар ҷаҳон

یک دل آبادان نپندارم که ماند در جهان

Зон харобиҳо ки он чашм хуморӣ ме кунад

زان خرابی‌ها که آن چشم خماری می‌کند

Ҷони ман рӯзӣ кунад гуҳи гоҳи ҳамроҳаш , азонк

جان من روزی کند گه گاه همراهش، ازآنک

Сӯии ту ҳамроҳии бод баҳорӣ ме кунад

سوی تو همراهی باد بهاری می‌کند

Хӯн ман меҷӯшад аз ғайрат ки ин кофар чаро

خون من می‌جوشد از غیرت که این کافر چرا

Тири хеши олӯдаи хӯн шикорӣ ме кунад

تیر خویش آلودهٔ خون شکاری می‌کند

Мардум аз нолидан ва рӯзӣ нагуфтӣ , эй рақиб

مردم از نالیدن و روزی نگفتی، ای رقیب

Кист ин кандар пас девор зорӣ ме кунад

کیست این کاندر پس دیوار زاری می‌کند

Гарчи беҳад манаст эй дӯст аммо , бар дарат

گرچه بی‌حد من است ای دوست اما، بر درت

Дидаи ман орзӯӣ хоксорӣ ме кунад

دیدهٔ من آرزوی خاکساری می‌کند

Онкӣ пандам медиҳад дар ишқи баҳри зистан

آنکه پندم می‌دهد در عشق بهر زیستن

Марҳам бефоида бар захм корӣ ме кунад

مرهم بی‌فایده بر زخم کاری می‌کند

Дар намози бути парастӣ аз ман омӯзад суҷуд

در نماز بت‌پرستی از من آموزد سجود

Брҳмни кӯи даъвӣ знордорӣ ме кунад

برهمن کو دعوی زنارداری می‌کند

Ҳиҷр медонад ки чун ман нотавонӣ чун зайд

هجر می‌داند که چون من ناتوانی چون زِیَد

Зон бар ин дили захмҳои ёдгорӣ ме кунад

زان بر این دل زخم‌های یادگاری می‌کند