Ғамзаи шӯхат ки қасди ҷон мардум ме кунад

غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

Ҳркҷои ҷодӯгарии онҷо тааллум ме кунад

هرکجا جادوگری آنجا تعلم می‌کند

Мардуми чашмами зи баҳри саҷдаи поятро чу ёфт

مردم چشمم ز بهر سجده پایت را چو یافت

Хоки поят дар дили дарё таяммум ме кунад

خاک پایت در دل دریا تیمم می‌کند

Кӯҳи ҷавратро наёрад тоқат ва ман май кашам

کوه جورت را نیارد طاقت و من می‌کشم

Зонка мардум май кашанди ҷӯрӣ ки мардум ме кунад

زانکه مردم می‌کشند جوری که مردم می‌کند

Кошкӣ сад чашм будӣ аз паии гиряи маро

کاشکی صد چشم بودی از پی گریه مرا

Чун лабат дар гиряи зорам табассум ме кунад

چون لبت در گریه زارم تبسم می‌کند

Ҳеҷ фарёди дилами хоҳӣ расӣдан , эй санам

هیچ فریاد دلم خواهی رسیدن، ای صنم

Дар сари зулфи ту чун маҷнӯн тазаллум ме кунад

در سر زلف تو چون مجنون تظلم می‌کند

Ишқ бо тақво насозад баъди азин моу шароб

عشق با تقوی نسازد بعد ازین ما و شراب

эй хуши он кафи кошноиӣ бо лаб хам ме кунад

ای خوش آن کف کآشنایی با لب خم می‌کند

Бандаи хусрави ошиқиро даст ва пое ме занад

بنده خسرو عاشقی را دست و پایی می‌زند

Лек чун рӯй ту бинад дасту по гум ме кунад

لیک چون روی تو بیند دست و پا گم می‌کند