Дил ки бо хубони бдхў ошноӣ ме кунад

دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

Шишае бо хорае зӯрозмоӣ ме кунад

شیشه‌ای با خاره‌ای زورآزمایی می‌کند

Банда дар кӯяш ки хӯн хеш месозад равон

بنده در کویش که خون خویش می‌سازد روان

Дар ҳисоби хеши ҳасанашро равое ме кунад

در حساب خویش حُسنش را روایی می‌کند

Пухтагон донанд кор аз хомии парвонаи кӯ ?

پختگان دانند کار از خامی پروانه کو؟

Пеши шамъ аз сӯзиши худ равшаноӣ ме кунад

پیش شمع از سوزش خود روشنایی می‌کند

Ман ки бо рӯй туами кории сет , чун байнам магӯ ?

من که با روی توام کاری‌ست، چون بینم مگو؟

Сӯии хуршедӣ ки ҳрсў худнамое ме кунад

سوی خورشیدی که هرسو خودنمایی می‌کند

Зоҳидии кӯи ху ба масҷид карду хубонро надид

زاهدی کو خو به مسجد کرد و خوبان را ندید

Ҳаст ноболиғ , зарурат порсое ме кунад

هست نابالغ، ضرورت پارسایی می‌کند

Масти он завқам ки шаб дар кӯй хешам дид зулф

مست آن ذوقم که شب در کوی خویشم دید زلف

Кист ин ? гуфтанд дарвешӣ гадоӣ ме кунад

کیست این؟ گفتند درویشی گدایی می‌کند

Чун тамаъ доранд муштоқони вафо аз некӯон

چون طمع دارند مشتاقان وفا از نیکوان

Ҳасан чун бо некӯони ҳам бевафое ме кунад

حسن چون با نیکوان هم بی‌وفایی می‌کند

Шуълаи машриқ ки чарх афрӯхт , май доне ки чист ?

شعله مشرق که چرخ افروخت، می‌دانی که چیست؟

Бар дили ҳам суҳбатони доғ ҷудоӣ ме кунад

بر دل هم‌صحبتان داغ جدایی می‌کند

Гар на хусрав аз ҳаёти хештани сайри омадаи сет

گر نه خسرو از حیات خویشتن سیر آمده‌ست

Аз чаҳ бо хубони бдхў ошноӣ мекунад ?

از چه با خوبان بدخو آشنایی می‌کند؟