Баҳри ту халқӣ мекашад охири ман бадном ро

بهر تو خلقی می کشد آخر من بدنام را

Бас май нпоим , чун кунам ваа ин дили худком ро

بس می نپایم، چون کنم وه این دل خودکام را

Як шаб ба намедидамат , онгаҳ ба ёди пои ту

یک شب به بامی دیدمت، آنگه به یاد پای تو

Рангин бисотӣ мекунам аз хӯни дили он бом ро

رنگین بساطی می کنم از خون دل آن بام را

Хоҳам ки хӯни худ чўмӣ дар гардан ҷомат кунам

خواهم که خون خود چومی در گردن جامت کنم

Доне чаҳ давлат май диҳӣ ҳар соъат аз лаби ҷом ро

دانی چه دولت می دهی هر ساعت از لب جام را

То чанд ҳар дам аз сабо дар ҷунбиш ояд зулфи ту

تا چند هر دم از صبا در جنبش آید زلف تو

Охири дамии ороми даҳ дилҳои беором ро

آخر دمی آرام ده دلهای بی آرام را

Гар об чашмӣ нестат борӣ кам аз назора Эй

گر آب چشمی نیستت باری کم از نظاره ای

Ин дам ки оташ дар задам бозори нангу ном ро

این دم که آتش در زدم بازار ننگ و نام را

Нагирифт дар ту сӯзи ман акнӯн ки хоҳам чора Эй

نگرفت در تو سوز من اکنون که خواهم چاره ای

Дӯзахи магар пухта кунад ин шуълаҳои хом ро

دوزخ مگر پخته کند این شعله های خام را

Ман ошиқам , эй пндгў , набӯд гувороем ки ту

من عاشقم، ای پندگو، نبود گوارایم که تو

Аз офияти шарбати диҳии ҷони балои ошом ро

از عافیت شربت دهی جان بلا آشام را

Зинсон ки дил дар ошиқии бигусасти тақворо расан

زینسان که دل در عاشقی بگسست تقوی را رسن

Натавон лагом аз шаръ кард ин тавсани бади ром ро

نتوان لگام از شرع کرد این توسن بد رام را

Гар кушта шуд хусрави зи ғам , тӯҳмат чаҳ бар хубони нуҳум

گر کشته شد خسرو ز غم، تهمت چه بر خوبان نهم

Чун чарх ханҷар медиҳад дар куштанами баҳром ро

چون چرخ خنجر می دهد در کشتنم بهرام را