Пардаи ошиқони дард парда кунад чу рӯй ро

پرده عاشقان درد پرده کند چو روی را

Ҳар тарафӣ дилӣ фитад шона кунад чу мӯӣ ро

هر طرفی دلی فتد شانه کند چو موی را

Дил ки зи халқ мебарад нест барои мардумӣ

دل که ز خلق می برد نیست برای مردمی

Туъма фарох мекунад баҳри сегон кӯй ро

طعمه فراخ می کند بهر سگان کوی را

Ваа ки надории огаҳӣ аз дил бе қарори мо

وه که نداری آگهی از دل بی قرار ما

Чанд ба бод бар диҳии турраи мшкбўӣ ро

چند به باد بر دهی طره مشکبوی را

Бар сари пой буд ҷони нозу киришмаҳои ту

بر سر پای بود جان ناز و کرشمه های تو

Дод баҳонаҳо басии ҷони баҳонаи ҷӯй ро

داد بهانه ها بسی جان بهانه جوی را

Рӯй ба мо кун ва макун дидаи моу хок дар

روی به ما کن و مکن دیده ما و خاک در

Саҷда равост ҳар тарафи қиблаи чори сӯй ро

سجده رواست هر طرف قبله چار سوی را

Гар чаҳ ғубор ошиқон менанишинад аз дарат

گر چه غبار عاشقان می ننشیند از درت

Давр макун бад-ӣни гунаҳи ҷони баҳонаи ҷӯй ро

دور مکن بدین گنه جان بهانه جوی را

Ҳар чаҳ ки беш бинмти тира тараст рӯзи ман

هر چه که بیش بینمت تیره تر است روز من

Миннат оина манеҳ бахти сиёҳ рӯй ро

منت آینه منه بخت سیاه روی را

Қиссаи мо магар кунун оби ду дида гуядат

قصه ما مگر کنون آب دو دیده گویدت

Зонка бибаст ҳайратат ҳуққа гуфту гӯй ро

زانکه ببست حیرتت حقه گفت و گوی را

Дорам умеди хандае , бӯ ки бгнҷдми сухан

دارم امید خنده ای، بو که بگنجدم سخن

Танги мгир беш аз ин пистаи танги хуй ро

تنگ مگیر بیش از این پسته تنگ خوی را

Хусрав агар ғамат хӯрд нола басаст хизматаш

خسرو اگر غمت خورد ناله بس است خدمتش

Воҷиб човашон диҳанд аз пайҳоиу ҳўӣ ро

واجب چاوشان دهند از پی های و هوی را