Дасти моҳи рӯза то дар чашми ъушрат хок зад

دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد

Ашки хунини рехти ҷому гули гиребон чок зад

اشک خونین ریخت جام و گل گریبان چاک زد

Ёрб , аз ҳиҷр ки дар пӯшеди нилӯфари кабӯд ?

یارب، از هجر که در پوشید نیلوفر کبود؟

Лола аз дард ки доғӣ бар дил ғамнок зад ?

لاله از درد که داغی بر دل غمناک زد؟

Бо ҳамаи чашмӣ ки наргис боз дорад дар чаман

با همه چشمی که نرگس باز دارد در چمن

Аҳли бенишро наме шояд қадам бар хок зад

اهل بینش را نمی شاید قدم بر خاک زد

То кӣ аз шамшод ва насрин гӯяму райҳону гул ?

تا کی از شمشاد و نسرین گویم و ریحان و گل؟

Бехи ин хор аз раҳ дил хоҳам акнӯн пок зад

بیخ این خار از ره دل خواهم اکنون پاک زد

Бо вуҷӯди соқии ма рӯй ман дар боғи ҳасан

با وجود ساقی مه روی من در باغ حسن

наме тавон оташи дарин мушти хас ва хошок зад

می توان آتش درین مشت خس و خاشاک زد

эй маи нав ,гар шабии толеъи шӯй чун осӣон

ای مه نو، گر شبی طالع شوی چون عاصیان

Хоҳамат баҳри шафоати даст дар фитрок зад

خواهمت بهر شفاعت دست در فتراک زد

Мужда бар хусрав , агар гуяд шабӣ дар гӯш ӯ

مژده بر خسرو، اگر گوید شبی در گوش او

Айни ид инак илм бар гӯша афлок зад

عین عید اینک علم بر گوشه افلاک زد