Зулфи гирдовар ки бозами дил парешон ме шавад

زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

Рӯй пинҳон кун ки бозами дида ҳайрон ме шавад

روی پنهان کن که بازم دیده حیران می‌شود

Ақлу ҳушу дили хаёлати бараду ҷонами мунтазир

عقل و هوش و دل خیالت برد و جانم منتظر

То ҳануз аз наргиси мастат чаҳ фармон мешавад !

تا هنوز از نرگس مستت چه فرمان می‌شود!

То кӣми сӯзӣ ки ҳар субҳии дуоӣ сабр хон

تا کیم سوزی که هر صبحی دعای صبر خوان

Ин касеро гӯии кӯро шаб ба поён ме шавад

این کسی را گوی کو را شب به پایان می‌شود

Ошиқонро сад бало пешаст гоҳ диданат

عاشقان را صد بلا پیش است گاه دیدنت

Ҷузи яке роҳат ки бории мурдан осон ме шавад

جز یکی راحت که باری مردن آسان می‌شود

Зончаҳ ман хӯрдам ғамат , борӣ пушаймон нестам

زانچه من خوردم غمت، باری پشیمان نیستم

Гар дилат аз лутфи нокарда пушаймон ме шавад

گر دلت از لطف ناکرده پشیمان می‌شود

Аз ҳалоками дӯстони ғамнок ва ман хуш ме шавам

از هلاکم دوستان غمناک و من خوش می‌شوم

Кончаҳи бории коми ҷонон манаст он ме шавад

کآنچه باری کام جانان من است آن می‌شود

Чун ба поён омад ин қисса ки мегӯям ба дард

چون به پایان آمد این قصه که می‌گویم به درد

Як ҳадис ва сад пем хотир парешон ме шавад

یک حدیث و صد پیم خاطر پریشان می‌شود

эй ки пандам май диҳии пеши ту осонаст , лек

ای که پندم می‌دهی پیش تو آسان است، لیک

Ин касе донад ки ӯро хона вайрон ме шавад

این کسی داند که او را خانه ویران می‌شود

эй дили хаста , мадаи ёдами зи мижгонаш , аз онк

ای دل خسته، مده یادم ز مژگانش، از آنک

Мӯӣ бар андоми ман ҳар бор пайкон ме шавад

موی بر اندام من هر بار پیکان می‌شود

Онкӣ гуфтандӣ ки аз хубонаши рӯзӣ бад расад

آنکه گفتندی که از خوبانش روزی بد رسد

Инак инак , ҷони хусрав , гуфт эшон ме шавад

اینک اینک، جان خسرو، گفت ایشان می‌شود