Ҳар касеро дар баҳорони дил ба гулзорӣ кашад

هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

Венаи дили бдрўзи ман сӯии ҷафо корӣ кашад

وین دل بدروز من سوی جفا کاری کشد

Вақте , ар ин зормондаҳи дил ба боғӣ хуш кунам

وقتی، ار این زارمانده دل به باغی خوش کنم

Мўкшони бозами ғамаш дар кунҷ деворӣ кашад

موکشان بازم غمش در کنج دیواری کشد

Рози он бут бо ки гӯям чун мусулмонӣ намонад

راز آن بت با که گویم چون مسلمانی نماند

Каз тани ин бути парастии куҳна зуннорӣ кашад

کز تن این بت پرستی کهنه زناری کشد

Муҳаррами ошиқ буд ғамгинтар аз ошиқи басӣ

محرم عاشق بود غمگین تر از عاشق بسی

Тндрстши мшмри он кӯи ранҷ беморӣ кашад

تندرستش مشمر آن کو رنج بیماری کشد

Моҳ дар маҳмил чаҳ донад , аз гаронии дилам ?

ماه در محمل چه داند، از گرانی دلم؟

Заҳмати уштур касе донад ки ӯ борӣ кашад

زحمت اشتر کسی داند که او باری کشد

эй ба хоб хуш бигӯям бо ту аз шабҳои хеш

ای به خواب خوش بگویم با تو از شبهای خویش

Ғам мабод ин серумаро дар чашм беморӣ кашад

غم مباد این سرمه را در چشم بیماری کشد

Гуфтеми бор дигар кун пеши хубон дигар

گفتیم بار دگر کن پیش خوبان دگر

Нест ин сӯзан ки аз пои дилам хорӣ кашад

نیست این سوزن که از پای دلم خاری کشد

Чанд тан дар масҷиду дили гирди кӯии шоҳидон

چند تن در مسجد و دل گرد کوی شاهدان

Хуррами он кӯи ошкорои бода бо ёрӣ кашад

خرم آن کو آشکارا باده با یاری کشد

Остони бӯс хароботаст хусравро ҳавас

آستان بوس خرابات است خسرو را هوس

Кини мусаллои хидматӣ дар пеш хуморӣ кашад

کین مصلا خدمتی در پیش خماری کشد