Бути нави расидаи ман ҳавас шикор дорад

بت نو رسیده من هوس شکار دارد

Дил сайд карда ҳар сӯ на яке , ҳазор дорад

دل صید کرده هر سو نه یکی، هزار دارد

Равад ончунон ба ҷавлон ки сар сипаҳ накарда

رود آنچنان به جولان که سر سپه نکرده

Сари он сипоҳи гирдам ки чунон савор дорад

سر آن سپاه گردم که چنان سوار دارد

Дили ман бабради зулфаш , ҷигарам наҷуст чашмаш

دل من ببرد زلفش، جگرم نجست چشمش

Ту мабош ғофил , эй ҷон , ки ҳануз кор дорад

تو مباش غافل، ای جان، که هنوز کار دارد

Нтўонмш ки байнам ба рақиби номувофиқ

نتوانمش که بینم به رقیب ناموافق

Чаҳ хушаст гул , валикин чаҳ кунам ки хор дорад ?

چه خوش است گل، ولیکن چه کنم که خار دارد؟

Бирав , эй сабоу ҳоле ки марои з ҳиҷр дидӣ

برو، ای صبا و حالی که مرا ز هجر دیدی

Барисонаш , ар чаҳ донам ки кам устувор дорад

برسانش، ار چه دانم که کم استوار دارد

Ба худо ки сина ман бишкофу ҷон бурун кун

به خدا که سینه من بشکاف و جان برون کن

Ки даруни хонаи ту дгарӣ чаҳ кор дорад ?

که درون خانه تو دگری چه کار دارد؟

Барис , эй савор , Лутфӣ бинмоӣ хоке ро

برس، ای سوار، لطفی بنمای خاکیی را

Ки зи тундии самандати дили пар ғубор дорад

که ز تندی سمندت دل پر غبار دارد

Ту шабона май намое , ба бар ки бӯдае шаб ?

تو شبانه می نمایی، به بر که بوده ای شب؟

Ки ҳануз чашми мастати асар хумор дорад

که هنوز چشم مستت اثر خمار دارد

Чу асири тести хусрав , назарӣ ба мардумӣ кун

چو اسیر تست خسرو، نظری به مردمی کن

Ки зи тоби зулфи мастати дил биқрор дорад

که ز تاب زلف مستت دل بیقرار دارد