Ҳар шукри ханда ки он лаъли шукр ханда кунад

هر شکر خنده که آن لعل شکر خنده کند

Бар дили зирак ва бар ҷон хирадманд кунад

بر دل زیرک و بر جان خردمند کند

Зулф азон май баради он шӯх ки шабҳои ғамам

زلف ازان می برد آن شوخ که شبهای غمم

Гар шавад кӯтаҳ , аз онҷои ҳама пайванд кунад

گر شود کوته، از آنجا همه پیوند کند

Он хаёласт ки ойӣнаи намояд чу туе

آن خیال است که آیینه نماید چو تویی

Оинаи моҳи шуморо ба ки монанд кунад ?

آینه ماه شما را به که مانند کند؟

Ним шаби зи оташи дил рӯз кунам дар ту , вале

نیم شب ز آتش دل روز کنم در تو، ولی

Дил чаҳ донад ки чунин рӯзи шабӣ чанд кунад ?

دل چه داند که چنین روز شبی چند کند؟

Гесуии пари гиреҳати риштаи бутро монад

گیسوی پر گرهت رشته بت را ماند

Ки дили гарми ман сӯхтаро банд кунад

که دل گرم من سوخته را بند کند

Чун вафо нест туро , хусрави мискин чаҳ кунад ?

چون وفا نیست ترا، خسرو مسکین چه کند؟

Дили зарурат ба ҷафоҳои ту хурсанд кунад

دل ضرورت به جفاهای تو خرسند کند