Чу хоҳии баради рӯзии оқибати ин ҷони мафтӯн ро

چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

Гуҳ аз гоҳе ба ман бинмоӣ бории сунъи бичўн ро

گه از گاهی به من بنمای باری صنع بیچون را

Ту мекун ҳар чаҳ хоҳӣ , ман наёрам дам задан зеро

تو می کن هر چه خواهی، من نیارم دم زدن زیرا

Кигар чаҳ хӯн кунад султон , наёранд аз паии хӯн ро

که گر چه خون کند سلطان، نیارند از پی خون را

Нахоҳам дод дарбони турои баҳри даруни заҳмат

نخواهم داد دربان ترا بهر درون زحمت

Басандаи сети онкии бӯсами гуҳи гуҳии девори берун ро

بسنده ست آنکه بوسم گه گهی دیوار بیرون را

Дили ман нома дар дасту хӯни дидаи унвонаш

دل من نامه در دست و خون دیده عنوانش

Бас аз ғаммозии унвони бурун бар ҳоли мазмун ро

بس از غمازی عنوان برون بر حال مضمون را

Шаб омад рӯзи айшамро ва ман бо сӯхтаи ҷонӣ

شب آمد روز عیشم را و من با سوخته جانی

Ҳаме ҷӯям чароғи афрӯхтаи он рӯзи маймун ро

همی جویم چراغ افروخته آن روز میمون را

На шабҳои ман бади рӯз аз аинсони сет бе поён

نه شبهای من بد روز از اینسان ست بی پایان

Вале ёрб , мабодои рӯзи неки он зулфи шбгўн ро

ولی یارب، مبادا روز نیک آن زلف شبگون را

Ту он мурғӣ ки озодӣ ва дар домӣ науфтодӣ

تو آن مرغی که آزادی و در دامی نیفتادی

Сазад ,гар шкргўиии рӯзу шаби бахти ҳумоюн ро

سزد، گر شکرگویی روز و شب بخت همایون را

Чу Лайлӣ бинад он маҷнӯни шароб аз хӯни худ нӯшад

چو لیلی بیند آن مجنون شراب از خون خود نوشد

Ба аз санг стмгорон набошад нақли маҷнӯн ро

به از سنگ ستمگاران نباشد نقل مجنون را

Ҳамаи кас фитна шуд бар гуфта хусрави магари чашмат

همه کس فتنه شد بر گفته خسرو مگر چشمت

Асар дар ҷовдон ҳаргиз набошад саҳару афсун ро

اثر در جاودان هرگز نباشد سحر و افسون را