Марди соҳиби назар аз кӯии ту осон наравад

مرد صاحب نظر از کوی تو آسان نرود

Ҳар ки раҷон буд , аз хизмат ҷонон наравад

هر که راجان بود، از خدمت جانان نرود

Онкӣ дар ишқи рахти лоф ҳаводорӣ зад

آنکه در عشق رخت لاف هواداری زد

Ба ҷафо аз дарат , эй хусрави хубон , наравад

به جفا از درت، ای خسرو خوبان، نرود

Аз хаёли ман савдо зада андари раҳи умр

از خیال من سودا زده اندر ره عمر

Як нафаси сӯрати он сарв хиромон наравад

یک نفس صورت آن سرو خرامان نرود

Кори ҳасани ту расидаи сет ба ҷое ки сазад

کار حسن تو رسیده ست به جایی که سزد

Ки ба аҳдати сухан аз Юсуф канъон наравад

که به عهدت سخن از یوسف کنعان نرود

Бо Хизри зикри лаби лаъли ту мебояд гуфт

با خضر ذکر لب لعل تو می باید گفت

То дигар дар талаби чашма ҳайвон наравад

تا دگر در طلب چشمه حیوان نرود

Боғбон ар рухи зебоӣ ту бинад , дигар

باغبان ار رخ زیبای تو بیند، دیگر

Аз пай чидани гули сӯй гулистон наравад

از پی چیدن گل سوی گلستان نرود

Бо висол ту надорам сари бустону биҳишт

با وصال تو ندارم سر بستان و بهشت

Ҳар киро боғча Эй ҳаст , ба бустон наравад

هر که را باغچه ای هست، به بستان نرود

Хусрави хаста ки мондаи сет ба деҳлӣ дар банд

خسرو خسته که مانده ست به دهلی در بند

Оҳ , агар зу хабарии сӯй хуросон наравад

آه، اگر زو خبری سوی خراسان نرود