Ту ки рӯзат ба нишоти дил ва ҷон ме гузарад

تو که روزت به نشاط دل و جان می‌گذرد

Шаб , чаҳ доне , ки маро бе ту чаҳ сон мегузарад ?

شب، چه دانی، که مرا بی‌تو چه سان می‌گذرد؟

Об хуш мехӯрд ин халқи зи сайли чашмам

آب خوش می‌خورد این خلق ز سیل چشمم

Бас ки дили сӯхта зон об равон ме гузарад

بس که دل‌سوخته زان آب روان می‌گذرد

Қоматати рост чу тирасту аҷоиби тирӣ

قامتت راست چو تیر است و عجایب تیری

Ки зи ман давру маро дар дил ва ҷон ме гузарад

که ز من دور و مرا در دل و جان می‌گذرد

Новаки чашм туам мекашаду ғайрати ҳам

ناوک چشم توام می‌کشد و غیرت هم

Ки чаро дар дилу ҷон дгарон мегузарад ?

که چرا در دل و جان دگران می‌گذرد؟

Бош аз ман шинав , эй ҷон , ғами дил чанд хурӣ

باش از من شنو، ای جان، غم دل چند خوری

Ҷон , дил инаст ки моро ба забон ме гузарад

جان، دل این است که ما را به زبان می‌گذرد

Дил гум карда ҳаме ҷӯяд халқӣ дар хок

دل گم کرده همی‌جوید خلقی در خاک

Андари он роҳ ки он сарв равон ме гузарад

اندر آن راه که آن سرو روان می‌گذرد

Сӯзи ҷонҳост , мабодо ки расад дар гӯшт

سوز جان‌هاست، مبادا که رسد در گوشت

Нолаҳо каз дили хусрав ба даҳон ме гузарад

ناله‌ها کز دل خسرو به دهان می‌گذرد