Бош то бор дигар он писари ин сӯ ояд

باش تا بار دگر آن پسر این سو آید

Масту хуши пеши маломатгар бдхў ояд

مست و خوش پیش ملامتگر بدخو آید

Гар чаҳ ман кушта шавам зон , ки бигӯед ба каманд ?

گر چه من کشته شوم زان، که بگوید به کمند؟

Ваа ки он ишвагарӣ ҳот чаҳ некӯ ояд

وه که آن عشوه گری هات چه نیکو آید

Ҳар чаҳ андари диламу пеши ду чашмам , ёрб

هر چه اندر دلم و پیش دو چشمم، یارب

Пеши он наргиси хунхора ҷодӯ ояд

پیش آن نرگس خونخواره جادو آید

Онкӣ бад гуфт маро рӯй чу моҳаш байнед

آنکه بد گفت مرا روی چو ماهش بینید

Он ҳама дар назари ман бар сар ӯ ояд

آن همه در نظر من بر سر او آید

Дил ки дар зулфи гиреҳи басти ғам он нест , ғам онаст

دل که در زلف گره بست غم آن نیست، غم آنست

Ки ба хуфтани гиреҳаш дар сар паҳлу ояд

که به خفتن گرهش در سر پهلو آید

Нест зон шӯх , ҳама аз дили пари хӯн ман аст

نیست زان شوخ، همه از دل پر خون من است

Ҳар дамами ин ҳамаи хуноба ки бар рӯ ояд

هر دمم این همه خونابه که بر رو آید

Хсрўо , замзамаи ишқ ниҳон натавон дошт

خسروا، زمزمه عشق نهان نتوان داشت

Ҳар куҷои авд бар оташи бунаӣ , бӯ ояд

هر کجا عود بر آتش بنهی، بو آید