Девона мекунӣ дилу ҷони хароб ро

دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را

Машкан ба нози силсилаи машки ноб ро

مشکن به ناز، سلسلهٔ مشک ناب را

Беҷурм агар чаҳ рехтани хӯн буду бол

بی جرم اگرچه ریختن خون بود وبال

Ту хӯн ман бирез зи баҳри савоб ро

تو خون من بریز ز بهر ثواب را

Буии висол дар хури ин рӯзгор нест

بوی وصال در خور این روزگار نیست

Зойеъ макун ба далқи гадоёни гулоб ро

ضایع مکن به دلق گدایان، گلاب را

эй ишқ , шуғли ту чу ба ман нокасе расед

ای عشق، شغل تو چو به من ناکسی رسید

Охир касе намонад чаҳон хароб ро

آخر کسی نماند جهان خراب را

Аз чошнии дарди ҷудоӣ чаҳ огаҳанд

از چاشنیِ دردِ جدایی چه آگهند

Як шаби касон ки талх накарданд хоб ро

یک شب کسان که تلخ نکردند خواب را

Тӯфон фишон ба дидау қаҳти вафо ба даҳр

طوفان فشان به دیده و قحط وفا به دهر

Тақвими ҳукм кӣ кунад ин фатҳи боб ро

تقویم حکم کی کند این فتح باب را؟

То гуфтамаш бикаш , зи мижаи теғи ронда буд

تا گفتمش بکش، ز مژه تیغ رانده بود

Мо бандаем ғамзаи ҳозири ҷавоб ро

ما بنده‌ایم غمزهٔ حاضر جواب را

Гар хотираш ба куштани бечорагон хуш аст

گر خاطرش به کشتن بیچارگان خوش است

Ёрб ки ёри новак ӯ кун савоб ро

یارب که یار ناوک او کن صواب را

Офати ҷамоли шоҳиду соқии сети биҳдаҳ

آفت جمال شاهد و ساقی‌ست بیهده

Бадном кардаанд ба мастии шароб ро

بدنام کرده‌اند به مستی شراب را

Хуноба май чкондм аз гиряи сӯзи дил

خونابه می‌چکاندم از گریه سوز دل

Хуши гиряи ист бар сари оташи кабоб ро

خوش گریه‌ای‌ست بر سر آتش کباب را

Хусрави зи сӯз гиря наёрад нгоҳдошт

خسرو ز سوز گریه نیارد نگاه داشت

Ореи суфоли гарм ба ҷӯши оради об ро

آری سفالِ گرم به جوش آرد آب را