Бас ки хӯни ҷигар аз роҳи назар берун шуд

بس که خون جگر از راه نظر بیرون شد

Дил наме бояд азин вартаи раҳ берун шуд

دل نمی باید ازین ورطه ره بیرون شد

Новаки чашми ту то хӯни дилами рехти зи чашм

ناوک چشم تو تا خون دلم ریخت ز چشم

Дар миёни дилу чашми ман он дам хӯн шуд

در میان دل و چشم من آن دم خون شد

Аз таб ҳиҷр бамурдем ба кунҷи ғам ва ҳеҷ

از تب هجر بمردیم به کنج غم و هیچ

Кас напурсед ки он хастаи ғамгин чун шуд

کس نپرسید که آن خسته غمگین چون شد

То чу моҳи нав азон меҳри ҷудои афтодам

تا چو ماه نو ازان مهر جدا افتادم

Умри ман кам шуду меҳри рух ӯ афзӯн шуд

عمر من کم شد و مهر رخ او افزون شد

Гар на занҷири дил аз турра хубон карданд

گر نه زنجیر دل از طره خوبان کردند

Зулфи Лайлии з чаҳ рӯи силсила маҷнӯн шуд

زلف لیلی ز چه رو سلسله مجنون شد

Ёр чун дарҷи ақиқӣ ба табассум бикшод

یار چون درج عقیقی به تبسم بگشاد

Чашми хусрав чу садафи пари з дар макнун шуд

چشم خسرو چو صدف پر ز در مکنون شد