Ҳар касе сабзау саҳро ва гулистон хоҳад

هر کسی سبزه و صحرا و گلستان خواهد

Дили бечораи туро чун дили ман он хоҳад

دل بیچاره ترا چون دل من آن خواهد

Неки танги омадам аз худ , зи паии куштани ман

نیک تنگ آمدم از خود، ز پی کشتن من

Хандаи гӯ каз лаби хунхори ту фармон хоҳад

خنده گو کز لب خونخوار تو فرمان خواهد

Хондем аз паии қурбон чу ба меҳмонии васл

خواندیم از پی قربان چو به مهمانی وصل

Омадам инак , агар васли ту қурбон хоҳад

آمدم اینک، اگر وصل تو قربان خواهد

Чашми ту кишти маро , ғами дят аз дил талабед

چشم تو کشت مرا، غم دیت از دل طلبید

Теғ ҳиндӯ кашаду теғ мусулмон хоҳад

تیغ هندو کشد و تیغ مسلمان خواهد

Дар ғами зулфи ту дил май даҳум ва май тарсам

در غم زلف تو دل می دهم و می ترسم

Ки набояд ки маро дил диҳад ва ҷон хоҳад

که نباید که مرا دل دهد و جان خواهد

Ранҷа шуд дӯши хаёли ту ба пурсидан ман

رنجه شد دوش خیال تو به پرسیدن من

Чашмро гӯ ки зи ман узр фаровон хоҳад

چشم را گو که ز من عذر فراوان خواهد

Хостами шаби зи ту як бӯса ба ҷонии бихарам

خواستم شب ز تو یک بوسه به جانی بخرم

Шармам омад ки чунин тӯҳфаи кас арзон хоҳад

شرمم آمد که چنین تحفه کس ارزان خواهد

Ҳоли хусрави зи ғамати гашти парешон , оре

حال خسرو ز غمت گشت پریشان، آری

Ишқи хубони ҳамагар ҳол парешон хоҳад

عشق خوبان همه گر حال پریشان خواهد