Зулфи ту зон гиреҳи сахт ки бар ҷонам зад

زلف تو زان گره سخت که بر جانم زد

Дами боқии ду се паймона ки битавонам зад

دم باقی دو سه پیمانه که بتوانم زد

Дар дилами гашти ҳамон лаҳза каз ӯ ҷон набарам

در دلم گشت همان لحظه کز او جان نبرم

Каз сари ноз , яке ғамза пинҳонам зад

کز سر ناز، یکی غمزه پنهانم زد

Ёр пайкон зад ва ман дар ҳаваси он мардум

یار پیکان زد و من در هوس آن مردم

Ки занам бӯса барон даст ки пайконам зад

که زنم بوسه بران دست که پیکانم زد

эй аҷал , он қадре сабр кун имрӯз ки ман

ای اجل، آن قدری صبر کن امروز که من

Лиззатии гирам аз он захм ки бар ҷонам зад

لذتی گیرم از آن زخم که بر جانم زد

Дидамаш аз пас умрӣу ҳамеи мардуми зор

دیدمش از پس عمری و همی مردم زار

Ташна дар бодияи ҳиҷр ки боронам зад

تشنه در بادیه هجر که بارانم زد

Халқ гӯйанд бадингуна чарое , чаҳ кунам ?

خلق گویند بدینگونه چرایی، چه کنم؟

Раҳзанӣ омаду роҳи дил вайронам зад

رهزنی آمد و راه دل ویرانم زد

На ман аз хеши чунин сӯхтаи хирман шуда ам

نه من از خویش چنین سوخته خرمن شده ام

Ту шудӣ шамъи дил , оташ ба ҷигар зонам зад

تو شدی شمع دل، آتش به جگر زانم زد

Подшаҳи чӯб Халифа хӯрд ва фахр кунад

پادشه چوب خلیفه خورد و فخر کند

Ман дарвеши зи чӯби ту ки дарбонам зад

من درویش ز چوب تو که دربانم زد

Баси набӯдаи сети парешонеи хусрави зи фалак

بس نبوده ست پریشانی خسرو ز فلک

Ваа куҷои ҳиҷри ту бар ҳол парешонам зад

وه کجا هجر تو بر حال پریشانم زد