Рахти сабурии тамом сӯхта шуд сина ро

رَخت صبوری تمام، سوخته شد سینه را

Шуълаи фурӯзон ҳануз оташи дерина ро

شعله فروزان هنوز آتش دیرینه را

Ғам ки маро дар диласт кас накунад боварам

غم که مرا در دل است کس نکند باورم

Пеш ки пора кунам вои ман ин сина ро

پیش که پاره کنم وای من این سینه را

Рух бинмо бар мурод ,гар на ба хӯни манӣ

رخ بنما بر مراد، گر نه به خون منی

Об ба сирии мадаи ташнаи дерина ро

آب به سیری مده تشنهٔ دیرینه را

Тавба з мекарда буд дил ки ту соқӣ шудӣ

توبه ز می کرده بود دل که تو ساقی شدی

Бози ҳамон ҳол шуд Аҳмади порина ро

باز همان حال شد احمد پارینه را

Ман чу зи сари хостам , чашми ту пайкори ҷуст

من چو ز سر خواستم، چشم تو پیکار جُست

Ханҷари нави даҳ ба дасти тарки куҳани кӣна ро

خنجر نو ده به دست تُرکِ کهن‌کینه را

Сӯфӣ мо шуд хароби дӯш ба як бонги чанг

صوفی ما شد خراب دوش به یک بانگ چنگ

Пеш бришм кашид хирқаи пашмина ро

پیش بریشم کشید خرقهٔ پشمینه را

Бар сари хусрав агар таъна занад ҳар касе

بر سر خسرو اگر طعنه زند هر کسی

Рӯй сиёҳ марост айби ту ойӣна ро

روی سیاه مراست عیب تو آیینه را