Расед боди сабо тоза кард ҷони маро

رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

Наҳуфта дод ба ман буии длстони маро

نهفته داد به من بوی دلستان مرا

Бихуфт наргису фарёд кам кун , эй булбул

بخفت نرگس و فریاد کم کن، ای بلبل

Кунун ки хоб гирифтааст нотавони маро

کنون که خواب گرفته است ناتوان مرا

Сабои саводи чамани зо чу нусха кард бар об

صبا سواد چمن را چو نسخه کرد بر آب

Ба гул намӯд ки бингар хати равони маро

به گل نمود که بنگر خط روان مرا

Марои гузар ба гулистон басаст , лек чаҳ суд

مرا گذر به گلستان بس است، لیک چه سود

Ки сӯии ман гузарӣ нест гулистони маро

که سوی من گذری نیست گلستان مرا

Гумони ҳамеи барадам каз фироқ ӯ бузем

گمان همی بردم کز فراق او بزیم

Ғами наҳуфта яқин мекунад гумони маро

غم نهفته یقین می‌کند گمان مرا

Нишон намонад з наҚишм , куҷост ориз ӯ

نشان نماند ز نقشم، کجاست عارض او

Ки дар кашад қалами ин нақш бе нишони маро

که در کشد قلم این نقش بی‌نشان مرا

Фиғони ман з куҷо башнавад ба гӯши он шӯх

فغان من ز کجا بشنود به گوش آن شوخ

Ки худ наме шунӯди гӯши ман фиғони маро

که خود نمی‌شنود گوش من فغان مرا

Парид ҷониб ӯ мурғи рӯҳ ва бо ман гуфт

پرید جانب او مرغ روح و با من گفت

Ки ман шудам , ту нигаҳдори ошёни маро

که من شدم، تو نگه دار آشیان مرا

Хуши он дамӣ ки дар ояд сипедаи дами зи дирам

خوش آن دمی که در آید سپیده‌دم ز درم

Пар аз ситорау маи сохт хонимони маро

پر از ستاره و مه ساخت خانمان مرا

Серум бурид ва ба дастами ниҳод ва роҳ намӯд

سرم برید و به دستم نهاد و راه نمود

Ки хез ва зу сари худ гиру бахши ҷони маро

که خیز و زو سر خود گیر و بخش جان مرا

Ниҳод бар лаби ман лаб , намонад ҷои сухан

نهاد بر لب من لب، نماند جای سخن

Ки меҳр кард ба ангуштарии даҳони маро

که مهر کرد به انگشتری دهان مرا

Рӯ , эй сабо ва бигӯ сарви рафтаро , бози ой

رو، ای صبا و بگو سرو رفته را، باز آی

Ба навбаҳор бадал кун яке хазони маро

به نوبهار بدل کن یکی خزان مرا

Асир зулф ваем бо худами бабр , эй бод

اسیر زلف ویم با خودم ببر، ای باد

Вагарнаи зоғи барад бо ту устихони маро

وگرنه زاغ برد با تو استخوان مرا

з рафтан ту ба ҷони омадам , наме донам

ز رفتن تو به جان آمدم، نمی‌دانم

Ки рафтанати з куҷо хост баҳри ҷони маро

که رفتنت ز کجا خاست بهر جان مرا

Дили шикастаи хусрав ба ҷониби ту шитофт

دل شکستهٔ خسرو به جانب تو شتافت

Ғариб нест , нигаҳдори миҳмони маро

غریب نیست، نگه دار میهمان مرا