Тарки ман чун тир мижгон баркашад

ترک من چون تیر مژگان برکشد

Моҳи гардунро сипар дар сар кашад

ماه گردون را سپر در سر کشد

Дар дилами тираш тарозуе шавад

در دلم تیرش ترازویی شود

Вази даруни сина ҷон ме баркашад

وز درون سینه جان می برکشد

Чун расан бозӣ кунад зулфин ӯ

چون رسن بازی کند زلفین او

Гардани хуршед дар чанбар кашад

گردن خورشید در چنبر کشد

Дил кунам бар оташи рӯйиши кабоб

دل کنم بر آتش رویش کباب

Чун лаб мегаван ӯ соғар кашад

چون لب میگون او ساغر کشد

Чашмат аз мижгон чун нӯки қалам

چشمت از مژگان چون نوک قلم

Бар фусуни ҷодӯони хат дар кашад

بر فسون جادوان خط در کشد

Рости гӯйӣ , мардуми чашм ман аст

راست گویی، مردم چشم من است

Чун қабои обгун дар бар кашад

چون قبای آبگون در بر کشد

Хати тӯтии ранг ӯ , ёрб , куҷост ?

خط طوطی رنگ او، یارب، کجاست؟

То ба минқор аз лабаш шукр кашад

تا به منقار از لبش شکر کشد

Маст карда наргиси ғалтон ӯ

مست کرده نرگس غلتان او

Вази мижа бар ҷони ман ханҷар кашад

وز مژه بر جان من خنجر کشد

Аз лабат чун бодаи навашони хаёл

از لبت چون باده نوشان خیال

Чашми хусрави хона хумор шуд

چشم خسرو خانه خمار شد