Мардумии наргис ӯ ме донад

مردمی نرگس او می داند

Ҷодуии ғамза ӯ ме хонд

جادویی غمزه او می خواند

Зулф ӯ паҳлавии холи лаб ӯ

زلف او پهلوی خال لب او

Гӯйӣ аз шаҳд магас ме ронад

گویی از شهد مگس می راند

Кори ошиқ ки чу мо борӣк аст

کار عاشق که چو ما باریک است

Ҳама зон зулф ҳаме печанд

همه زان زلف همی پیچاند

Шеваи ғамзаи ту бдхўиии сет

شیوه غمزه تو بدخویی ست

Ҳамаи офоқ накӯ ме донад

همه آفاق نکو می داند

Гар дилами бастад , вагар боз диҳад

گر دلم بستد، و گر باز دهد

Сад дигари з касон бастанд

صد دیگر ز کسان بستاند

Хусрав аз баҳри ду бӯсаи пешат

خسرو از بهر دو بوسه پیشت

Нест зар , лек сиррӣ ифшоанд

نیست زر، لیک سری افشاند