Гули з рӯй ту фурӯ май резад

گل ز روی تو فرو می ریزد

Машк дар зулфи ту май овезад

مشک در زلف تو می آویزد

Аз пай дидан рӯй чу гулат

از پی دیدن روی چو گلت

Боди сад нақши ҳамеи ангезад

باد صد نقش همی انگیزد

Ҳар ки он хат мусалсал бинад

هر که آن خط مسلسل بیند

Хок бар хати дабирони резад

خاک بر خط دبیران ریزد

Чун саҳари буи ту ояд ба чаман

چون سحر بوی تو آید به چمن

Боди субҳ аз сар гул бархезад

باد صبح از سر گل برخیزد

Дасти шастами зи дил хӯн гашта

دست شستم ز دل خون گشته

Зонка бо зулфи ту май омезад

زانکه با زلف تو می آمیزد

Чашми бемори ту аз хӯни дилам

چشم بیمار تو از خون دلم

намехӯрд бода наме парҳезад

می خورد باده نمی پرهیزد

Сари ниҳодаи сет чу хусрав ба ғамат

سر نهاده ست چو خسرو به غمت

Сар наад ,гар з ғамат бигурезад

سر نهد، گر ز غمت بگریزد