Зоҳиди мо дӯши боз дар раҳи бути пои ниҳод

زاهد ما دوش باز در ره بت پا نهاد

Дайн қаландар гирифт , хонаи яғмои ниҳод

دین قلندر گرفت، خانه یغما نهاد

Дил ки ба тасбеҳ дошт дар хами зуннори баст

دل که به تسبیح داشت در خم زنار بست

Сар ки ба миҳроб буд пеши чилипои ниҳод

سر که به محراب بود پیش چلیپا نهاد

Гуфт санам , « зон мост , ҳар ки ҳама тар кунад »

گفت صنم، «زان ماست، هر که همه تر کند»

Дошт куҳани хирқае , дар хами саҳбои ниҳод

داشت کهن خرقه ای، در خم صهبا نهاد

Пояи он офтоб ҳаст бғоити баланд

پایه آن آفتاب هست بغایت بلند

Кас нараседаш ҷузи онк бар ду ҷаҳони пои ниҳод

کس نرسیدش جز آنک بر دو جهان پا نهاد

Маҳв хирад кард ишқ , дар талаб ҷон нишаст

محو خرد کرد عشق، در طلب جان نشست

Даст чароғам бикушт , даст ба яғмои ниҳод

دست چراغم بکشت، دست به یغما نهاد

Завқ май лаъли гавани пери хирад дар наёфт

ذوق می لعل گون پیر خرد در نیافت

Лиззати Тифлонаши номи пистау хурмои ниҳод

لذت طفلانش نام پسته و خرما نهاد

Ронад ба дилҳо саманд , наъл дар оташи Фгнд

راند به دلها سمند، نعل در آتش فگند

Тофта чун баркашид , бар ҷигари мо ниҳод

تافته چون برکشید، بر جگر ما نهاد

Кард тақозои ҷон , дид кабоби ҷигар

کرد تقاضای جان، دید کباب جگر

Пеши сегон дараш музди кафи пои ниҳод

پیش سگان درش مزد کف پا نهاد

Сайли ғамаш дар расед , оби зи сар дар гузашт

سیل غمش در رسید، آب ز سر در گذشت

Сабру хирад ҳамла кард , рахт ба саҳрои ниҳод

صبر و خرد حمله کرد، رخت به صحرا نهاد

Сари з дараш барда буд хусрави мискин ки ишқ

سر ز درش برده بود خسرو مسکین که عشق

Мӯии кашонаши бабрад , бози ҳамон ҷои ниҳод

موی کشانش ببرد، باز همان جا نهاد