Ҳеҷ кас аз боғ ва бар буи вафое надид

هیچ کس از باغ و بر بوی وفایی ندید

Дар ҳамаи бустони хок мҳргёиӣ надид

در همه بستان خاک مهرگیایی ندید

Расми қаландар хушаст бе сарви пои зистан

رسم قلندر خوش است بی سرو پا زیستن

Кори ҷаҳонро касе чун сарв пое надид

کار جهان را کسی چون سرو پایی ندید

Марди зи ақди касон дар Муродӣ наёфт

مرد ز عقد کسان در مرادی نیافت

Аҳли зи нақди хасони коҳ рибоӣ надид

اهل ز نقد خسان کاه ربایی ندید

Ҳам нафасонро хиради бехат ба ғарболи сидқ

هم نفسان را خرد بیخت به غربال صدق

Дар дили вайрони шани ганҷ вафое надид

در دل ویران شان گنج وفایی ندید

Тирагии ҳоли хеши пеш ки равшан кунам ?

تیرگی حال خویش پیش که روشن کنم؟

Чун дилам аз дӯстони ҳеҷ сафойӣ надид

چون دلم از دوستان هیچ صفایی ندید

Беғамӣ аз коми дили ҳеҷ насибами надод

بی غمی از کام دل هیچ نصیبم نداد

Шбпраҳ аз офтоби ҳеҷ зёиӣ надид

شبپره از آفتاب هیچ ضیایی ندید

Аз чаҳ адаб мекунад чархи маро , чун зи ман

از چه ادب می کند چرخ مرا، چون ز من

Давр гуноҳӣ нагуфт , даҳр хатое надид

دور گناهی نگفت، دهر خطایی ندید

Хост шикоят кунад дили зи ҷафоҳои ишқ

خواست شکایت کند دل ز جفاهای عشق

Ҳиммати моро дар он ақл ризоӣ надид

همت ما را در آن عقل رضایی ندید

Давлатии уқбо , сазост ,гар чу маниро наҷуст

دولتی عقبی، سزاست، گر چو منی را نجست

Муҳаррами султон , равост ,гар ба гадоӣ надид

محرم سلطان، رواست، گر به گدایی ندید

Сӯрати мақсӯди хеш дида надидӣ , ва лек

صورت مقصود خویش دیده ندیدی، و لیک

Оинаи бахтро оҳ ки ҷое надид

آینه بخت را آه که جایی ندید

Синаи хусрави зи ғами ғунчаи сифат хӯн гирифт

سینه خسرو ز غم غنچه صفت خون گرفت

Каз чамани рӯзгори барг ва навое надид

کز چمن روزگار برگ و نوایی ندید