Гар чаҳ бар буд ақлу дайни маро

گر چه بر بود عقل و دین مرا

Бад магӯӣед нозанини маро

بد مگویید نازنین مرا

Гӯшаш аз бор дар гарон гашта сет

گوشش از بار در گران گشته ست

Нашунӯд нолаи ҳазини маро

نشنود ناله حزین مرا

Охир , эй боғбон , яке бинмоӣ

آخر، ای باغبان، یکی بنمای

Ба ман он сарви ростини маро

به من آن سرو راستین مرا

Карамӣ мекунад рақиби хунак

کرمی می کند رقیب خنک

Ки бисӯзад дили ғамин маро

که بسوزد دل غمین مرا

Ишқ дар кор хубрӯён кун

عشق در کار خوبرویان کن

Зуҳду тақвоу куфру дайни маро

زهد و تقوی و کفر و دین مرا

Даст дар гули ҳамеи занам , лекин

دست در گل همی زنم، لیکن

Хор мегирад остини маро

خار می گیرد آستین مرا

Чашми ман буд бар нигини даҳонаш

چشم من بود بر نگین دهانش

Дод ангуштарии нигини маро

داد انگشتری نگین مرا

Сӯхтаи бинмш , агар асрист

سوخته بینمش، اگر اثریست

Дар саҳари оҳи оташини маро

در سحر آه آتشین مرا

Хсрўо , бигузар аз серум ки зи ашк

خسروا، بگذر از سرم که ز اشک

Бим ғарқ аст ҳамнишин маро

بیم غرق است همنشین مرا