Чандон ки ёри моро дар ҳасан ноз бошад

چندان که یار ما را در حسن ناز باشد

Моро ҳазор чандон бо ӯ ниёз бошад

ما را هزار چندان با او نیاز باشد

Умрӣ ба сӯии зулфаши саргашта чун насимам

عمری به سوی زلفش سرگشته چون نسیمم

Биморўори ҳайрон , то кӣ ҷавоз бошад ?

بیماروار حیران، تا کی جواز باشد؟

Дар як назари фиребади миҳроби абрӯӣ ӯ

در یک نظر فریبد محراب ابروی او

Сад солаи зоҳидиро кӯ дар намоз бошад

صد ساله زاهدی را کو در نماز باشد

Аз ҳар мақоми кофтади ушшоқи бенаво ро

از هر مقام کافتد عشاق بینوا را

Оҳанги кӯии ҷонони азм ҳиҷоз бошад

آهنگ کوی جانان عزم حجاز باشد

Онҷо ки ҳасани хубон ҷилва диҳанд , ошиқ

آنجا که حسن خوبان جلوه دهند، عاشق

Ҷуз рӯй ту набинад ,гар чашм боз бошад

جز روی تو نبیند، گر چشم باز باشد

Тар шуд марои зи ҳиҷрат аз хӯни дидаи доман

تر شد مرا ز هجرت از خون دیده دامن

Чун шамъи ним сӯзӣ кандар гудоз бошад

چون شمع نیم سوزی کاندر گداز باشد

Ҷузи хӯни дил ки ояд ҳар дам ба чашми хусрав

جز خون دل که آید هر دم به چشم خسرو

Як дӯст дар наёяд ,гар аҳл роз бошад

یک دوست در نیاید، گر اهل راز باشد