Мисатон чашм ӯем аз мо хумор ноед

مستان چشم اویم از ما خمار ناید

Ғайри дилии пар аз хӯни ҷом дигар нишоед

غیر دلی پر از خون جام دگر نشاید

Гар ғамза чу нашутур бар дигарон занад ёр

گر غمزه چو نشتر بر دیگران زند یار

Чашмами зи ғайрати он хӯнҳо зи дили кушояд

چشمم ز غیرت آن خونها ز دل گشاید

Ашкам бидид бар дар , гуфто чаҳ оби тираи сет ?

اشکم بدید بر در، گفتا چه آب تیره ست؟

Пеш дар об , оре , баси тира май намояд

پیش در آب، آری، بس تیره می نماید

Мақсӯд ҳар кас , эй ҷон , дар ошиқии сети чизе

مقصود هر کس، ای جان، در عاشقی ست چیزی

Мақсӯди мости оҳӣ каз сӯз дил барояд

مقصود ماست آهی کز سوز دل برآید

Гули рӯ , ҳазор булбули дорӣ ба рӯи ғзлхўон

گل رو، هزار بلبل داری به رو غزلخوان

Гул рӯй пешат , эй ҷон , бинмоед ва наёяд

گل روی پیشت، ای جان، بنماید و نیاید

Гар он хаёл боло ояд ба дида , эй ҷон

گر آن خیال بالا آید به دیده، ای جان

Ашкам ба пои бӯсаш аз ҷон ба дида ояд

اشکم به پای بوسش از جان به دیده آید

Хусрав , адаб чаҳ ҷӯӣ , аз чашми масти шӯхаш ?

خسرو، ادب چه جویی، از چشم مست شوخش؟

Ҳиндӯ чу маст бошад , аз вай адаб наёяд

هندو چو مست باشد، از وی ادب نیاید