Чашми зи даврии ту давр аз ту хӯн фишонд

چشم ز دوری تو دور از تو خون فشاند

Даври фалаки мабодо кин шарбатат чашонд

دور فلک مبادا کاین شربتت چشاند

Бар ҷаври бурдани ман инсоф дод олам

بر جور بردن من انصاف داد عالم

Ёрб ки эзад аз ту инсоф ман сетанд

یارب که ایزد از تو انصاف من ستاند

Аз бим чашм гуфтам кон рӯйро бпушон

از بیم چشم گفتم کان روی را بپوشان

Варна чунон ҷамолии пӯшида худ намонад

ورنه چنان جمالی پوشیده خود نماند

Сарви баланди бологар бо шумо бар ояд

سرو بلند بالاگر با شما بر آید

Ҳаргизи қади баландат аз вай фурӯ намонад

هرگز قد بلندت از وی فرو نماند

Норуста метавон дид аз зери пӯсти хатат

نارسته می توان دید از زیر پوست خطت

Чун номае ки котиби сӯй бурун бихонад

چون نامه ای که کاتب سوی برون بخواند

Бар дил ба ҳар гуноҳии теғи ҷафо чаҳ ронӣ ?

بر دل به هر گناهی تیغ جفا چه رانی؟

Девонаи исти коизд бар вай қалам наронад

دیوانه ایست کایزد بر وی قلم نراند

Ин дида метавонад ғарқа шудан ба дарё

این دیده می تواند غرقه شدن به دریا

Лекини канор ҷустан аз ту наме тавонад

لیکن کنار جستن از تو نمی تواند

Шаби моҷарои дида аз хӯн дил навиштам

شب ماجرای دیده از خون دل نوشتم

Кӯи бод то зи булбули нома ба гули расонад

کو باد تا ز بلبل نامه به گل رساند

Ту саҳл май шумории андӯҳи хусрав , оре

تو سهل می شماری اندوه خسرو، آری

Он кӯ надид ранҷӣ , ранҷ касон надонад

آن کو ندید رنجی، رنج کسان نداند