Гирам ки менаярзам ман бандаи ҳамдамӣ ро

گیرم که می نیرزم من بنده همدمی را

Охир ба пурсишӣ ҳам ҷоеаст мардумӣ ро

آخر به پرسشی هم جاییست مردمی را

Ғамзаи занони чунин ҳам бераҳм вор магзар

غمزه زنان چنین هم بی رحم وار مگذر

Доне ки ҳаст охири ҷонӣ ҳар одамӣ ро

دانی که هست آخر جانی هر آدمی را

Он дам ки ман ба ёдат меРом ба гӯшаи ғам

آن دم که من به یادت میرم به گوشه غم

Рӯҳ аллоҳам набояд аз баҳри ҳамдамӣ ро

روح اللهم نباید از بهر همدمی را

Аз ҷони хештани ҳам розат наҳуфта дорам

از جان خویشتن هم رازت نهفته دارم

Зеро ки менишоед бегонаи муҳаррамӣ ро

زیرا که می نشاید بیگانه محرمی را

Аз шохи айши моро баррагӣ намонад барҷо

از شاخ عیش ما را برگی نماند برجا

Гӯйии хазон дар омад гулзори хуррамӣ ро

گویی خزان در آمد گلزار خرمی را

Бо ҳар ғамӣ ки ояд розии шӯ , эй дил , он ро

با هر غمی که آید راضی شو، ای دل، آن را

Моро наёфариданд аз баҳр беғамӣ ро

ما را نیافریدند از بهر بی غمی را

Зон раҳ ки ту гузаштӣ чун сарви хуши хиромон

زان ره که تو گذشتی چون سرو خوش خرامان

Хусрав ба ёди поят май бӯсади он замӣ ро

خسرو به یاد پایت می بوسد آن زمی را