Зини пештари чунин дилат аз санг ва рӯ набӯд

زین پیشتر چنین دلت از سنگ و رو نبود

Ва озори дӯстонати барин гӯна ху набӯд

و آزار دوستانت برین گونه خو نبود

Пайвастаи одати ту чунин буд дар бадӣ

پیوسته عادت تو چنین بود در بدی

ё худ ҳамеша одати хубон накӯ набӯд

یا خود همیشه عادت خوبان نکو نبود

Он кист кӯ бидид дар он рӯй як назар ?

آن کیست کو بدید در آن روی یک نظر؟

Вонгоаҳ то бизӣаст дар он орзӯ набӯд

وانگاه تا بزیست در آن آرزو نبود

Лоғари тани марои зи хам зулф вораҳон

لاغر تن مرا ز خم زلف وارهان

Ингори кат ба зулфи яке тор мӯ набӯд

انگار کت به زلف یکی تار مو نبود

Дилро фасонаи ту зи раҳи барад , варна ҳеҷ

دل را فسانه تو ز ره برد، ورنه هیچ

Девонаи марои сари ин гуфтугӯ набӯд

دیوانه مرا سر این گفتگو نبود

Охир бар оби чашми миннат низ дил бсухт

آخر بر آب چشم منت نیز دل بسوخت

Гирам ки худ маро ба дарат обрӯ набӯд

گیرم که خود مرا به درت آبرو نبود

эй дил , сипоси дор кигар дӯст ҷавр кард

ای دل، سپاس دار که گر دوست جور کرد

Аз бахти номусоиди ман буд , аз ӯ набӯд

از بخت نامساعد من بود، از او نبود

Машками зи зулфи ғайр чаҳ оварадӣ , эй сабо ?

مشکم ز زلف غیر چه آوردی، ای صبا؟

Дар кӯии оннигор магари хок кӯ набӯд

در کوی آن نگار مگر خاک کو نبود

Хусрав ба дузд ху кун ва бо бедилӣ бисоз

خسرو به دزد خو کن و با بی دلی بساز

Гар гӯямат ки дил ба куҷо рафт , гӯ « набӯд »

گر گویمت که دل به کجا رفت، گو «نبود»