Аҳдӣ ки буд бо миннат , он гўиё набӯд

عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود

Ваон пурсиши замон ба замон гўиё набӯд

وان پرسش زمان به زمان گوییا نبود

Номам ки гуфтаеу нишонам ки дода Эй

نامم که گفته ای و نشانم که داده ای

Зон рӯзгори ному нишон гўиё набӯд

زان روزگار نام و نشان گوییا نبود

Дар гулшанӣ ки бо гул ва мл бӯдаем хуш

در گلشنی که با گل و مل بوده ایم خوش

Омад хазону бӯе азон гўиё набӯд

آمد خزان و بویی ازان گوییا نبود

Ёрӣ бикун зи мардӣ бо бандаи пеши азонк

یاری بکن ز مردی با بنده پیش ازآنک

Гӯйанд мардумон ки фалон гўиё набӯд

گویند مردمان که فلان گوییا نبود

Аввал ки дидамат зи сияҳ рӯй , он нафас

اول که دیدمت ز سیه روی، آن نفس

Гӯйӣ надоштам , дилу ҷон гўиё набӯд

گویی نداشتم، دل و جان گوییا نبود

Даии ногаҳонаши дида ва то нек бингарам

دی ناگهانش دیده و تا نیک بنگرم

Дар пеш дидаам нигарон гўиё набӯд

در پیش دیده ام نگران گوییا نبود

Сад нола дошт хусрави мискини зи дарди хеш

صد ناله داشت خسرو مسکین ز درد خویش

Чун пеш ӯ расед , забон гўиё набӯд

چون پیش او رسید، زبان گوییا نبود