Он дил ки доимаши сари бустону боғ буд

آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود

Гӯйӣ ҳамеша сӯхтаи дарду доғ буд

گویی همیشه سوخته درد و داغ بود

Ҳар хона дӯш дошт чароғӣу ҷони ман

هر خانه دوش داشت چراغی و جان من

Май сӯхт ва ба хонаи ман ин чароғ буд

می سوخت و به خانه من این چراغ بود

Ман бе хабари фитода дар он кӯии мурдаи вор

من بی خبر فتاده در آن کوی مرده وار

Нолиданами садоеи ғлиўожу зоғ буд

نالیدنم صدایی غلیواژ و زاغ بود

Рӯзӣ нашуд ки ҷилва товус бингарад

روزی نشد که جلوه طاووس بنگرد

Ин дидаро ки рӯзии зоғу калоғ буд

این دیده را که روزی زاغ و کلاغ بود

Дил дар чаман шудӣу зи буи ту шуд хароб

دل در چمن شدی و ز بوی تو شد خراب

Булбул ки буиҳо зи гулшан дар димоғ буд

بلبل که بویها ز گلشن در دماغ بود

Рафтам ба сӯии боғ ва ба ёдат гиристам

رفتم به سوی باغ و به یادت گریستم

Бар ҳар гулӣ , вагарнаи крои ёди боғ буд

بر هر گلی، وگرنه کرا یاد باغ بود

Шаб гуфт , май расм , чу бигуфтам , ба ханда гуфт

شب گفت، می رسم، چو بگفتم، به خنده گفت

Хусрави барин ҳадис манеҳ дил ки лоғ буд

خسرو برین حدیث منه دل که لاغ بود