Бод омаду зи гумшудаи ман хабари надод

باد آمد و ز گمشدهٔ من خبر نداد

Зон рӯи ғуборӣ аз паии ин чашмтар надод

زان رو غباری از پی این چشم تر نداد

Омад баҳору тоза ватар шуд гулу сабо

آمد بهار و تازه وتر شد گل و صبا

Зон сарви навҷавони хабари тоза бар надод

زان سرو نوجوان خبر تازه بر نداد

Хўшўқти бодкш гузарӣ ҳаст аз он тараф

خوشوقت بادکش گذری هست از آن طرف

Ҳар чанд даври мондаи моро хабари надод

هر چند دورماندهٔ ما را خبر نداد

Ман чун зем ки ҳеҷ гуҳи он навбаҳори ҳасан

من چون زیم که هیچ‌گه آن نوبهار حسن

Бӯеи зи баҳри ман ба насими саҳари надод

بویی ز بهر من به نسیم سحر نداد

Мардуми зи баҳр дидани сайраш , дареғ дошт

مردم ز بهر دیدن سیرش، دریغ داشت

Дастурем ҳамми зи паии як назари надод

دستوریم همم ز پی یک نظر نداد

Гуфтам , чигуна май кашӣ ва зинда мекунӣ ?

گفتم چگونه می‌کشی و زنده می‌کنی؟

Аз як ҷавоби кишту ҷавоб дигар надод

از یک جواب کشت و جواب دگر نداد

Дили барад ,гар надод , на ҷой шикоят аст

دل برد، گر نداد، نه جای شکایت است

Колои хешро чаҳ тавон кард , агар надод

کالای خویش را چه توان کرد، اگر نداد

Бигзор то ба қаҳти вафои ҷони даҳум , азонк

بگذار تا به قحط وفا جان دهم، ازآنک

Тухми вафо ки кошта будем бар надод

تخم وفا که کاشته بودیم بر نداد

Давр аз дарат ба кунҷи фироқи ту бандаи сар

دور از درت به کنج فراق تو بنده سر

Биниҳоду остони турои дарди сари надод

بنهاد و آستان تو را درد سر نداد

Нодиднт басаст сазои дидаро ки ӯ

نادیدنت بس است سزادیده را که او

Дар роҳи ишқи тӯшаи мо ҷузи ҷигари надод

در راه عشق توشهٔ ما جز جگر نداد

Омад ба рӯй оби ҳамаи рози мо зи чашм

آمد به روی آب همه راز ما ز چشم

Моро куҷост гиряи хусрав ки дар надод

ما را کجاست گریه، خسرو که در نداد