Шабҳо асири дардаму хобам наме барад

شب‌ها اسیر دردم و خوابم نمی‌برد

Венаи оби дидаи сӯзишу тобам наме барад

وین آب دیده سوزش و تابم نمی‌برد

Ҷаври замонаи баради зи ман ҳарчӣ буд , вой

جور زمانه برد ز من هرچه بود، وای

Кин дарди ошиқӣу шитобам наме барад

کاین درد عاشقی و شتابم نمی‌برد

Умрам ба бути парастӣу мастии гузашт , ҳеҷ

عمرم به بت‌پرستی و مستی گذشت، هیچ

Хотир ба сӯии зуҳду савобам наме барад

خاطر به سوی زهد و ثوابم نمی‌برد

Гарчи хушаст шарбати софӣ , вале чаҳ суд ?

گرچه خوش است شربت صافی، ولی چه سود؟

Каз синаи тишнагии шаробам наме барад

کز سینه تشنگی شرابم نمی‌برد

Аз масҷид , ар чаҳ май шинавами ғулғули дуо

از مسجد، ار چه می‌شنوم غلغل دعا

Аз гӯши бонги чанг ва рибоем наме барад

از گوش بانگ چنگ و ربایم نمی‌برد

Даии ёри нозанин ки дил аз дасти мо бабрад

دی یار نازنین که دل از دست ما ببرد

намехандаду намаки зи кабобам наме барад

می‌خندد و نمک ز کبابم نمی‌برد

Имшаби дарозии шаби золим маро бикушт

امشب درازی شب ظالم مرا بکشت

Кондўаҳи ғами зи ҷони харобам наме барад

کاندوه غم ز جان خرابم نمی‌برد

Ман гиряро ба ҳила нигаҳдошт ме кунам

من گریه را به حیله نگهداشت می‌کنم

Варна кадоми рӯз ки обам наме барад ?

ورنه کدام روز که آبم نمی‌برد؟

эй дил , зи қиссаи ман ва аз саргузашти хеш

ای دل، ز قصه من و از سرگذشت خویش

Афсона Эй бигӯӣ ки хобам наме барад

افسانه‌ای بگوی که خوابم نمی‌برد

Чун гул дарид синаи хусрави насими дӯст

چون گل درید سینه خسرو نسیم دوست

Буии биҳишти ҳеҷ азобам наме барад

بوی بهشت هیچ عذابم نمی‌برد